ز دردم گر چه بی درمان تری نیست

سرم را گرچه بی سامان تری نیست

ولی با اینهمه خود جای شکر است

کزین دل هم دل سگ جان تری نیست

*         *            *

به قد کوه « پدری » درد و غمهام

دلم یه جای دوری خودم اینجام

رفیقم بی وفایی کرد و گم شد

از آن روزی که رفته خیلی تنهام

*        *                *

تو بر اسب سیاه سرگرانی

و من اواره بین بی کرانی

تو در قصر سفید آرزوها

و من همخانه با بی خانمانی

*        *              *